2018 Kazakhstan en Kirgizië dag 5

dag 5

[table]

datum, di 04-09-18

van/naar, Turgen – ergens op weg naar het Assy plateau

km fietsen, 25km

verblijf, wildkamperen (43°13′54.27″N 77°50′17.1″E)

[/table]

Mooi asfalt, rustige weg, heerlijk uitzicht. De dag begint goed!

Dit is het soort verkeersopstopping waar we deze vakantie ook vaak mee te maken hebben.

Kudes schapen, koeien en paarden, we delen de weg met ze, maar ook vaak onze kampeerplek.

Klimmen is nu nog goed te doen.

Met grote regelmaat zien we yurts in het landschap.

Een rustig dagje?

We hijsen ons weer uit bed rond 8uur en tijdens ons ontbijt komt onze aardige gastvrouw nog een potje koffie brengen wat Jurjan wel een goed plan vindt! En als we weg willen rijden krijgen we nog een zak appeltjes in onze handen geduwd. Al met al vertrekken we wat later dan gepland, maar dat zij zo.

We hebben het plan om maar 40 km te gaan vandaag, dus tijd zat denken we. Het begint meteen met klimmen, maar de weg is rustig en het asfalt goed, het weer plezierig en de uitzichten prachtig.

Na een kilometer of 10 komen we bij een pad naar een waterval, dus we nemen een uurtje de tijd voor een wandeling. We komen een groep oudere Kazakken tegen die in vergelijking met mij als een stel jonge klipgeiten het bergpad bewandelen.

Hier is het bewust gedaan, maar afval in het landschap is wel een probleem. Glas en plastic en hele vuilniszakken worden overal gedumpt. Wij fietsen gerust 3 dagen met ons afval achterop de fiets rond tot we een prullenbak vinden, maar men gooit hier gewoon alles van zich af.

We hebben wel tijd voor een wandeling denken we.

Ik ben even de naam kwijt van de waterval, maar ik heb in mijn hoofd dat het iets met een beer was.

Toch leuk om even naar een van de watervallen hier te gaan.

Een toch niet zo’n rustig dagje

Dan weer verder klimmen, wij kruipen, of de tijd vliegt, maar echt opschieten doen we niet. Maar we denken het nog steeds wel te halen. Tot op 17,5 km het asfalt ophoudt en de weg volkomen onfietsbaar wordt. Steil, maar vooral bezaaid met losse stenen. Onmogelijk om grip op te krijgen. Wat volgt is een slopende tocht met 40kilo aan fiets, bagage, water en eten naar boven duwen.

Verschillende keren denken we hard over omkeren, maar het is hier zo mooi dat we besluiten verder te bikkelen. Ik weet niet of het het zwaarste is wat we ooit hebben gedaan, maar het zal wel hoog op het lijstje moeten. En in ieder geval wel het zwaarste wat we ooit op een tweede fietsdag deden. Nou ja, fietsdag. De fietsen zijn mee, maar we zijn dankbaar voor iedere paar meter waar de weg even vlak en compact genoeg is om te fietsen. Als de weg even iets beter is, kunnen we zelfs 500 meter fietsen!

Maar om half zes staan we bij een redelijke vlakte en besluiten we nog met licht te gaan kamperen en koken. We hebben nog nooit zo lang gedaan over 25 km.

Het is even zoeken naar een plekje dat vlak genoeg is en niet te erg bezaaid met paardenpoep, maar het lukt. Het veld ruikt kruidig en als ik de binnentent in de tent hang zie ik ook waarom: het staat hier vol met wilde tijm!

Zodra de zon achter de bergen zakt, zakt ook de temperatuur. Om een uur of 8 lig ik te bibberen in bed. Sokken en straalkachteltje Jurjan hebben me gelukkig na een half uur opgewarmd, en ik doorsta de nacht ook al is het maar een paar graden boven nul.