Dag 18

datum	Zondag 29 september
van/naar	Sadong-ri – Busan
km fietsen	79km
verblijf	Mr Brick hotel 35°10′45.66″N 128°58′34.18″E

Klimmen en slalommen

We beginnen vandaag al snel met een klim, maar het is een leuke klim, niet te steil, gewoon genieten. Onder ons razen auto’s op de grote weg. Helaas gaan wij ook al weer snel verder op een grote weg, gevolgd door een stuk fietspad.

Daar zijn we op zich blij mee, alleen deze zondagochtend is het echt helemaal vol met wandelaars: het wordt een heuse bejaardenslalom. Bellen heeft weer geen enkel resultaat. Rustig ademhalen en maar weer remmen en uitwijken.

Daarna volgt een stuk sluip-door-kruip-door door de stad. Reuze vermoeiend, zo veel onoverzichtelijke kruispuntjes. Dit kost tijd en meer energie. En als we de stad eindelijk weer uitgaan, gaat dit via een vreselijk rottig hellinkje. Wat een opluchting als er even stuk rustiger weg met afdaling is.

Vlekken voor de ogen

Daarna vlakke paden tussen de rijstvelden door. Heerlijk zou je zeggen, maar ik kom niet vooruit. En tijdens een hele lichte klim krijg ik vlekken voor ogen, draaierig, misselijk, niet fijn.

Na nog maar weer een pauze gaat het klimmen zowaar weer wat beter. Maar helaas is de volgende klim weer op grotere weg gevolgd door meer grote weg. En de misselijkheid trekt maar niet weg.

Maar we willen vandaag echt Busan bereiken, dus ik sleep mezelf verder.

Blunder

Als we eindelijk aankomen op het punt waar we Mike Bike verwachten, zien we dus geen Mike Bike. Aan de overkant wel een fietsenmaker, maar duidelijk niet van het soort dat kan helpen. Bij nazoeken blijkt de locatie die we gevonden hadden op Maps.me het oude adres te zijn. Heel dom hadden we geen dubbel-check gedaan op een van de Koreaanse apps of zelfs op Google.

Busan is niet bepaald klein en het nieuwe adres is nog zo’n 35-40km verder! Ik stort echt in.
We besluiten niet verder te gaan en toch maar hier een motel zoeken. Er staat boetiek hotel op en we krijgen een extreem luxe kamer, maar toch met motel prijzen.

Helemaal op

Het is ons eerste hotel met 4e verdieping! Die slaan ze gewoonlijk over uit ’tetraphobia’, angst voor het getal 4 dat geassocieerd wordt met ongeluk en dood. Een beetje zoals er hier omgegaan wordt met het getal 13.

Eenmaal in de kamer begin ik te rillen en te huilen en ik loop verschillende keren naar de wc omdat ik denk over te moeten geven.
Geen enkele behoefte om naar een restaurant te gaan. Pot noodles en een colaatje gaan gelukkig redelijk. Vroeg naar bed! En dan morgen maar weer verder zien.

lees verder: dag 19