dag 16

datum	Vrijdag 27 september
van/naar	Beolgyo – Jin-gyo-ri
km fietsen	90,5km
verblijf	You One Motel (dat staat op het pand) of Ru Motel (dat is op het sprei geborduurd) 35°01′53.34″N 127°54′16.01″E

Hoe dan?

Ik stuur ons vanochtend meteen verkeerd. De route lijkt namelijk een afrit op te willen, dat kan niet kloppen toch? Ik denk een alternatief weggetje te zien, die zullen we wel moeten hebben! Maar na een stukje klimmen, zien we dat het weggetje toch anders loopt dan gedacht, en zo’n tien meter onder de grote weg (die we blijkbaar toch moesten hebben) eindigt.
Toch maar weer een stuk terug en we vinden een oprit die die op de juiste weg uitkomt… alleen aan de verkeerde kant. En met de hoge railing in het midden gaat voorzichtig oversteken ook geen optie worden.

Dan de oprit maar weer af (ja tegen het verkeer in), weer onder de weg door en aan de anderen kant alsnog de oorspronkelijke afrit maar op (ja dus ook eventjes tegen het verkeer in) om eindelijk de goeie kant op te gaan.

Echt, hoe dan?

Als we na de brug de weg links weer af willen is er natuurlijk weer geen optie. De route is gemaakt van Busan naar Wando, en wij fietsen de andere kant op. Gelukkig lukt het ons een stuk verder de route weer terug te vinden.

Nou ja, gelukkig… zo geweldig is de route vandaag niet. Op een gegeven moment hebben we even een leuk fietspad, maar helaas verlaten we dat weer sneller dan ons lief is. We rijden langs of op grote wegen met veel en zwaar verkeer, door stedelijk en vooral industrieel gebied.

Soms heb je fietspaden ernaast, maar die doen ons meer aan Japanse dan Koreaanse fietspaden denken: slecht onderhouden, regelmatig overgroeid, met teveel op en af hobbels, met palen, bushaltes en geparkeerde auto’s middenop, en vaak te vaag voor woorden waar ze willen dat je het fietspad op- en af gaat.

Het gebeurt dan ook regelmatig dat we hele stukken op de weg rijden. Maar het langsrazende verkeer en alle herrie van dien maken me moe en chagrijnig. Ik heb het niet naar mijn zin.

Toch maar verder?

Toch schieten we wel redelijk op en met een puthumeur stoppen in Gwangyan lijkt niet de juiste optie. Een kilometer of 30 verderop moet ook een motel zijn, en de route lijkt vanaf iets na Gwangyan met een kleinere weg de heuvels in te gaan.

En ja dat is inderdaad beter! Het wordt wel hard werken, klimmend in de volle zon, of juist in dichte wolken vliegjes en muggen. Fietsen als een malloot met een hand zwaaiend om niet helemaal opgegeten te worden.

Boven staat Jur op me te wachten, rondjes lopend en zwaaiend met beide armen, maar het enige wat echt helpt is de afdaling.
Ik zeg hem: bij de volgende klim niet boven wachten als het weer zo erg is, maar even een appje sturen en doorfietsen naar een beter plekje.

De volgende klim is inderdaad weer zo erg, en hij fietst inderdaad wat verder. Als hij verderop op mij wacht, denk ik dat we de grootste klim nog moeten krijgen, maar dat was ‘m al!! Nog 1 klein klimmetje en verder naar beneden glijden!

We zijn het allebei met elkaar eens, ondanks de vliegjes was vanmiddag leuk, heel – echt heel – veel leuker dan vanochtend.

Een tafel vol

We willen ’s avonds naast de deur eten bij het Chinese restaurant. Maar bij binnenkomst kruist de dame haar armen voor de borst, ze zijn gesloten. Dan maar een stukje lopen langs een donkere maar drukke weg, het duurt even, maar dan vinden we iets wat open is. We bekijken de kaart en bestellen stir fried pork. Wat dan komt is een hele tafel vol bijgerechten en als je denkt dat er niet meer bij kan, komt er nog meer. Met een fles soju erbij kost al dit heerlijks het ons welgeteld een tientje per persoon en er had gerust een derde persoon mee kunnen eten zo veel is het.

lees verder: dag 17