Dag 25

datum	Zondag 22 juni 2025
van/naar	Latour-de-carol – Perignan
verblijf	Hotel Nyx

Dit verslag moet nog verder uitgewerkt met foto’s, kopjes etc

Vroeg op, na een matige nacht.
Het is opvallend dat een nacht in een dorpje in de Pyreneeën een stuk luidruchtiger is dan midden in Madrid.

Maar er staat een geweldig ontbijt voor ons klaar, met broodjes, croissantjes, een heerlijke sinaasappelcake en huisgemaakte yoghurt.

Buiten is het zo vroeg nog goed te doen als we naar het station lopen (wat eigenlijk in het naburige Enveitg ligt).

Leuk weetje: op dit station komen 3 breedtes spoor samen, als ik het goed heb ook met 3 verschillende spanningen.

Aangekomen staat de petit train jaune al klaar. Er is nog plek in de open coupe dus we schuiven aan. Het zit al behoorlijk vol met Duitse senioren. Vlak voor we vertrekken blijkt echter dat er voor hen een van de dichte coupés gereserveerd is. Dus opeens hebben we alle ruimte.

Goed smeren want een strakblauwe lucht, het wordt weer warm en zo in de bergen heeft de zon extra kracht. En dan 3,5 uur zonder schaduw. Maar zodra we rijden voelt het aangenaam.

Helaas blijken er ook nog hopen nieuwe passagiers bij de volgende stationnetjes te staan en op een gegeven moment hebben we niet meer 2 banken voor onszelf maar delen we deze met 7 Spaanse vrienden en 4 yorkies.

Jammer, maar ook geen groot probleem, want uitzicht genoeg.
De zon brandt op onze kop (dankbaar voor mijn petje dat ik in Madrid gekocht had!), de wind koelt ons af, behalve wanneer we op een perron zijn en er van alles geregeld moet worden. Dan branden we echt weg.

De uitzichten worden mooier en mooier. Nergens zo spectaculair als de bergen in Picos, maar de reis is een genot.

Blijft leuk dat het niet alleen een toeristentrein is, maar gewoon onderdeel van de dienstregeling, en dus ook toegankelijk met onze interrail.

We passeren het hoogste station van Frankrijk en het stuk daarna is denk ik het mooiste stuk, maar misschien heb je wel gewoon beter uitzicht tijdens een afdaling dan tijdens een klim.

Het eind van dit stuk spoorlijn is in Villefrance, wat nog in de bergen ligt.
Het volgende stuk belooft dus ook nog mooie uitzichten. Dat klopt op zich wel, helaas alleen niet vanuit de trein, maar vanuit een vervangende bus.

We eindigen met nog een stukje trein, maar Perignan inrijdend hebben we de bergen toch echt wel achter ons gelaten.

Perignan zou volgens Dalí het middelpuntvan de wereld zijn. Dat middelpunt is echter op zondag behoorlijk uitgestorven. We lopen wat door de oude binnenstad, en zijn vrijwel de enigen. De winkels zijn dicht, maar we zien ook nauwelijks cafeetjes en restaurantjes die open zijn. Er loopt bijna niemand op straat.

We bezoeken nog een klein kunstmuseum, vooral weer om de hitte te ontlopen.

‘s Avonds is het nog zoeken maar restaurant dat open is op zondag. Het wordt uiteindelijk een lekkere Japanse maaltijd.

lees verder: dag 26