Dag 18

datum	Zondag 15 juni 2025
van/naar	Poncebos
verblijf	Hospedaje Magallanes

Dit verslag moet nog verder uitgewerkt met foto’s, kopjes etc

Ik word ‘s ochtends gewoon zenuwachtig wakker. We willen vandaag de Ruta de Cares doen, een van de mooiste wandelroutes in Spanje. Maar overal lees ik dat je toch wel echte berg/wandelschoenen aan moet en dat de route niet geschikt is voor mensen met hoogtevrees. 

Daar ben ik met mijn sneakers en gisteren nog een heuse paniekaanval vanwege mijn hoogtevrees. 

Hoe gaat het zijn? Ik laat het me niet tegenhouden. Tot nu toe voelen mijn sneakers eigenlijk veiliger omdat ik meer contact heb met de grond. Zolang het maar niet gaat regenen waardoor het profiel van echte wandelschoenen van belang wordt. Het is flink bewolkt dus regen is niet uitgesloten. 

We zien 3 opties:

• 11km (of 12km volgens andere bronnen) naar Cain heen en ook weer terug
• Een deel van de route heen en terug
• Alleen de 11km heen en dan met een dure optie met 4×4 auto terug

De wandeling begint aan de kant van Poncebos met een fikse klim. Terwijl we naar boven klimmen is het zweten, we zijn eigenlijk wel blij dat de zon niet schijnt. Tijdens de rotsachtige klim zie ik niet hoe ik deze zou kunnen afdalen, laat staan aan het einde van een lange wandeling als ik al helemaal moe ben. 

Ik besluit dan eigenlijk dat ik helemaal voor de derde optie ben. 

Maar eenmaal boven wordt het pad makkelijker en makkelijker. Het grootste deel van de route is op een goed aangelegd redelijk breed pad met waanzinnige uitzichten. 

Mijn hoogtevrees besluit om me vandaag eens niet te gaan treiteren en het is genieten geblazen. 

Het is best druk op het pad maar gelukkig ook niet gillend druk. Zonder echte pauze komen we na een waanzinnig mooie wandeling aan in Cain. We nemen een uitgebreide lunch en onder ben ik zover dat ik eigenlijk ook gewoon terug wil lopen, het is te mooi om niet te doen. 

Het enige waar ik echt tegenopzie is die lange afdaling helemaal op het eind, wanneer ik weet dat ik moe ga zijn. 

In Cain zien we een klein winkeltje die wandelstokken verkoopt. 5 euro voor een mooie houten, of een tientje voor een inschuifbare metalen. We besluiten toch maar zo’n praktische inschuifbare voor mij te kopen. Het grootste stuk van de wandeling gaat ie gewoon nog in de rugzak, maar op het laatste stuk ben ik superblij dat we ‘m gekocht hebben. De meeste stukken heb ik nu voldoende aan de stok in mijn rechterhand en een rots aan mijn linkerhand. Er zijn stukken dat mijn hersenen even volkomen blokkeren, dan zie ik het gewoon niet meer, maar dan is Jurjan er als extra steun. Ik voel me af en toe echt heel stupide als anderen me gewoonweg voorbij komen huppelen. 

Maar goed, ik doe het toch maar mooi met m’n hoogtevrees. 

Beneden aangekomen ben ik volledig gesloopt maar superblij dat we het toch gedaan hebben. 

Aan het einde vand de route zak ik bijna door mijn benen en lijkt het kleine stukje naar het hotel een stuk verder dan het is. 

‘S Avonds willen we het restaurant bij een van de andere hotelletjes proberen, maar we worden streng teruggestuurd naar ons eigen hotel, waar we ons vooral voleten aan een gigantische kaasplank, voor een prijs waarvoor je het in Nederland nog niet bij de kaasboer zou kunnen kopen, laat staan in een hotel. 

lees verder: dag 19