Aantekeningen van de laatste week in Mongolië. Foto’s, kopjes, correcties en evt aanvullingen volgen later.

Za 31-08-19

Tsetserleg – bij de brug over de Orkhon rivier, eeen stuk voor Ogii nuur

Wildkamperen

47°46′53.48″N 102°37′58.6″E

115km

Toen we gisteren met z’n vieren op weg waren maar de overburen voor het eten, liepen we tegen nog een stel fietsters aan. Caleb en Alexandra uit de USA. Zij zijn van plan dezelfde bikepacking route te gaan doen als wij vieren net gedaan hebben. Ze zijn benieuwd naar omze ervaringen, dus we gaan lekker met z’n zessen eten.

Het bestellen valt niet mee, maar het lukt om een berg heerlijk eten op tafel te krijgen. We wisselen ervaringen uit en na het eten zijn we allemaal klaar om te gaan slapen. Na nog weer een gloeiend hete douche uiteraard.

Vanochtend zien we elkaar weer bij het ontbijt en daarna gaan we elk ons weegs. Caleb en Alexandra richting oost en een week zonder douche, Lu en Nicolas gaan een dag paardrijden en wij gaan naar het oosten / noordoosten.

Ons plan was zo’n 60 km per dag, maar de eerste bijna 50km zijn op asfalt, wind mee en meer naar beneden dan omhoog. We vliegen over de heerlijk rustige weg en om 11.00 hebben we dat stuk al gedaan en gaan we weer onverhard.

Dat begint ook heel goed en voor we het weten zitten we op 70 km en hebben we de langste klim van dit stuk route ook al gehad.

We beginnen te denken dat we het meer al in 1 dag kunnen bereiken ipv de geplande 2.

Maar dan is het gedaan met de pret. De weg wordt weer de vreselijke combi van wasbord en los zand. Het tempo gaat omlaag, net als mijn stemming. De temperatuur gaat ondertussen weer omhoog, net als mijn drama niveau en Jurjans irritatie.

Als ik niet doorheb dat Jurjan valt, wordt de wrijving nog wat groter en zitten we een tijdje op het niveau van: hoewel we van elkaar houden, vinden we elkaar even niet erg aardig.

Dat gaat altijd wel weer over, maar op het moment zelf is het niet fijn.

Op ongeveer 100km is er een dorpje, ik sleur mezelf erheen, er is vast een winkeltje met drinken en misschien wel ijs. En inderdaad, we vinden zelfs een stukje schaduw op er van te genieten. Op de telefoon vindt Jur ook

Dat er hier een hotel moet zijn. Een manier om te stoppen en de hitte te ontvluchten. We fietsen erheen, maar komen voor een dichte deur. Er hangt wel een briefje met telefoonnummer, maar mijn simkaart heeft alleen data.

Dan toch maar verder. Maar eerst meer pauze, met nog een ijsje en drankje. Van een andere klant in het winkeltje krijgen we allebei nog een extra flesje cola. Ik kan er niet over uit hoe gul mensen hier zijn.

De weg na het dorp lijkt gelukkig weeriets beter. Net iets minder wasbord en iets minder diep zand. Ik kom in ieder geval weer iets vooruit al gaat het niet best. 10km verder maar weer rusten en overleggen wat we gaan doen.

Ik hoop dat het meer nog max 10km vlak is, dan ga ik dat eruit persen. Maar het is meer, en met heuveltjes. Ik moet toch aangeven dat ik dat vandaag niet meer ga halen.

De rivier is nog maar 4 km, licht dalend. Dat wordt ons doel en dat lukt.

Het is nog zo warm dat baden in de rivier zelfs aangenaam is.

Jammer van alle vliegjes en mugjes, maar we koken en eten buiten en gaan voor de verandering maar weer eens vroeg slapen.

Zo 01-09-19

brug over de Orkhon rivier – Dashinchilin

Чин Хайрхан Төв

47°51′36.83″N 104°03′27.56″E

112km

Ik sta op met niet heel veel zin. Als we net weg willen fietsen zien we twee fietsers op een soort tandem (gewone fiets met ligfiets combi). Zij zien ons ook en komen de brug af om even een praatje te maken. Het is een Frans stel dat al sinds januari aan het rondfietsen is, en waarschijnlijk nog een jaar door gaat fietsen.

De weg is zoals zij al zeiden niet al te beroerd, maar ook niet echt smooth. We komen vooruit en zijn redelijk snel bij het meer. Eerlijk gezegd valt Ogii nuur ons nogal tegen. We zijn vooral blij dat er een winkeltje is waar we even wat kunnen drinken.

We laten het meer al snel weer achter ons en rijden nog zo’n 20 km onverhard. Ik kan niet zeggen er rouwig om te zijn als we het asfalt weer bereiken. Mooi glad asfalt dat we vrijwel voor ons alleen hebben. En dan beginnen we ook nog eens vrijwel direct met een heerlijke afdaling.

De rest van de weg is meer dalen dan klimmen, dus redelijk duidelijk dat ook vandaag meer dan 60km gaat worden.

Grootste probleem is weer eens de hitte. Op het heetst van de dag geeft Jurjans metertje 38 graden aan, de mijne zelfs 42. En nergens, maar dan ook nergens is verkoeling. Stilstaan is warmer dan fietsen, dus we gaan maar door, ook al kan ik eigenlijk niet meer.

Niets is hoog genoeg om een schaduw te werpen, maar we vinden iets wat diep genoeg is. Een afwateringskanaaltje dat onder de weg doorloopt biedt ruimte aan ons en een enorme zwerm vliegen. Dankbaar maken we er toch maar gebruik van.

Weer verder en op bijna 100km eindelijk een winkeltje met ijsjes en drinken, afkoelen en hydrateren. Nog 18km naar Dashinchilin, gaan we gelijk kijken naar transport of toch maar een nachtje hier?

We zijn te moe, te warm en te vies en gaan toch maar naar het hotel. We herkennen het als het hotel waar we de vorige keer zonder stroom en water zaten.

We hebben nu wel stroom dus dat scheelt. Ik duik direct onder de doiche. Die is weer koud, maar ik ben zo oververhit dat ik het niet erg vind. In het restaurant is communiceren weer een uitdaging , dus we wijzen wat willekeurigs aan op de kaart en dat pakt goed uit. Rijst met kip, redelijk wat groenten en een pittige saus. Lekker koud biertje erbij en we voelen ons weer bijna mens.

Op de hotelkamer is het bloedheet na de hete dag. Benieuwd of ik kan slapen. Ik overweeg nog een koude douche.

Ma 02-09-19

Dashinchilin – Ulaanbaatar

AirBnB

+- 220km auto, 12,5km fietsen

We slapen een beetje uit, want pas in de ochtend wordt het wat koeler.

We proberen van de hoteldame uit te vogelen waar de markt is, want dat zou een goede plek zijn om vervoer te regelen.

Het enige wat we uit haar krijgen is dat de markt ergens in het dorp is (dat hadden we zelf ook bedacht) en dat er pas vanaf 10.00 uur markt is.

We krijgen nog een ontbijtje met thee en iets wat ze Mongolian coffee noemt. Het is warme melk met een licht smaakje, wat niets met koffie van doen lijkt te hebben. Vind ik niet erg, koffie lust ik niet, dit wel.

We eijden het dorp in, op zoek naar iets wat een markt zou kunnen zijn. We denken een geschikte plek te vinden en beginnen rond te vragen. Niemand, maar dan ook echt niemand spreekt ook maar een woord Engels en onze vraag naar het Mongools vertaald met Google translate levert verdwaasde blikken en nee schuddende hoofden op.

Dan is er een meneer die echt wil helpen, eerst stuurt ‘ie ons naar een ander winkeltje, maar ook daar niemand die Engels spreekt of ons verder kan helpen. Dan gebaart hij ons mee te gaan in zijn auto. Ik blijf bij de fietsen, terwijl Jur zich in het onbekende stort.

Ondertussen zit ik daar maar, te wachten, niet wetend wat er allemaal gebeurt.

Op een gegeven moment zie ik de behulpzame man weer, iets gebarend over een motor. Geen idee wat hij bedoeld en wasr hij Jur heeft gelaten.

Als ik op een gegeven moment, als ik net echt zenuwachtig begin te worden zie ik Jurjan zwaaien vanuit een kleine personenauto.

Daar gaan de fietsen nooit inpassen. De tassen gaan in de kofferbak en dan staat de chauffeur een beetje schaapachtig te kijken. De behulpzame man tekent een huisje op de grond en gebaart dat we de auto op de fiets naar het huis van de chauffeur moeten volgen.

Daar gaan we het halve dorp weet door en bij het huis worden we naar binnen geleid. We krijgen lauwe zoute thee en een balje noodle soep, terwijl de chauffeur druk aan het bellen is. Wat we begrijpen is dat hij een dakdrager probeert te regelen.

Ma een hele tijd weer naar buiten en ja hoor, daar komt een auto met dakdrager. Met veel zorg worden de fietsen op het dak gebonden, maar als we de fietstassen in de auto willen doen worden we gestopt.

Er moet eerst nog een band gewisseld.

Vervolgens lijken we nog drie keer het dorp rond te rijden, benzine halen, de man wiens auto geleend is weer oppikken, geld brengen naar de garage waar de nieuwe band waarschijnlijk vandaan kwam, wat eten en drinken kopen en dan eindelijk naar het asfalt.

3 uur nadat we op zoek gingen naar vervoer, gaan we op weg naar Ulaanbaatar.

Er wordt uiterst keurig, rustig en voorzichtig gereden. Zonder alcohol en iedere 50km wisselen de chauffeurs. We herkennen verschillende punten waar we op de heenweg ook geweest zijn.

Er wordt uitgebreid gedeeld in het eten, redelijk bizar om een handje vlees toegestopt te krijgen.

Op een gegeven moment is er wat onrust na een telefoontje. Jurjan krijgt de telefoon in zijn handen geduwd en krijgt een Engels sprekende dame aan de telefoon. Er is iets over wegafzettingen In Ulaanbaatar en dat we dus niet helemaal afgezet kunnen worden waar we willen zijn.

We proberen op internet te zorken naar een reden en waar de afzetting dan zou zijn, maar vinden niks.

Dan maar vragen in de fieters app groep, daar kan iemand ons vertellen dat Putin in Ulaanbaatar is en dat er daarom vanalles is afgezet.

We kijken steeds op de kaart, hopend dichter en dichter bij onze bestemming te komen.

Op een voor ons redelijk willekeurig ogende plek worden we gedropt. Nog 9km vieze stinkende hectische weg te gaan op de fiets. We zien uiteindelijk eigenlijk helemaal geen roadblock.

Maar we weten ons veilig tussen de auto’s en doodenge bussen heen te manouvreren. Een stukje later dan gepland komen we in ons paleisje aan. We hebben een heerlijke airbnb gevonden, goedkoper dan het hostel en met de beste douche die we in Mongolië tegen zijn gekomen.

Vanavond hebben we weer met Lu en Nicolas afgesproken, in een veganistisch restaurant. Bij Luna Blanca is het heerlijk eten. We betalen voor vier mensen minder dan in Nederland voor 1 persoon.

Di 03-09-19

Ulaanbaatar

Airbnb

Heerlijk lui uitslapen, rustig ontbijten en tegen twaalven maar eens de warme stad in.

We hebben een cultureel dagje in de planning. Twee musea, een boeddhistisch klooster en vanavond maar eens kijken hoe de salsa scene in Ulaanbaatar is.

Het Fine art museum is wel de moeite waard, het museum of Mongolian dinosaurs valt echer tegen. Ze hebben een paar interessante dino skeletten, maar de rest eromheen voelt een beetje opgepompt. Wat me bij ieder museum opvalt: ze hebben stukken met ook Engelstalige bordjes, maar dat is vreselijk inconsequent.

Het kloostercomplex is flink groot, met diverse gebouwen die behoorlijk nieuw lijken. Als we het gebouw ingaan dat het oudste lijkt te zijn moeten we entree betalen. We betalen voor 2 personen en een camera (foto’s nemen is vaak duurder dan de entree) en lope vrijwel meten tegen een paar enorme gouden voeten aan. We kijken naar boven en boven en nog verder naar boven. Een gigantisch Boeddhabeeld vult de ruimte tot bovenin. Ik moet enigszins denken aan Alice die te veel groeipaddenstoel gegeten heeft en uit het huis barst. Ik heb vaker grote Boeddhabeelden gezien, geen idee of dit de grootste is, maar juist omdat ‘ie binnen staat en bijna uit de ruimte bars,t is het extra overweldigend. Je kunt geen afstand nemen, alleen maar vol verwondering naar boven staren.

Na een zelfgekookte maaltijd lopen we richting de Business Tower, waar op de bovenste verdieping een salsfeestje is. Niet alleen salsa, sterker nog salsa wordt maar relatief weinig gedraaid. Reggaeton, bachata, chacha, merengue, kizomba, een gevarierde avond. De gemiddelde leeftijd is ergens begin 20, dus we voelen ons wel een stel ouwe zakken. Maar we vermaken ons prima, werken ons flink in het zweet, zeker als er een blokje samen dansen (follow the leader zeg maar) gedaan wordt.

Uiteraard waren we weer veel te vroeg en zijn we weer op tijd gegaan. We zitten nog een beetje in ons fietsritme van vroeg slapen, dus na twaalven is echt een latertje voor ons.

Als we op de terugweg langs get parlementsgebouw lopen, realiseren we ons dat we verder helemaal geen last hebben gehad van dat Putin in Ulaanbaatar is. Mooi zo!

Wo 04-09-19

We beginnen de dag alweer lui en in de middag pakken we weer een museum, nu de National museum of Mongolia. Redelijk wat je verwacht, over de geschiedeis en cultuur. We betalen maar weer wens om te migen fotograferen, was deze keer niet echt nodig geweest.

Daarna een flinke wandeling door de stad, we besluiten het station maar eens te gaan bekijken. Het is duidelijk sovjet kitsch, het heeft wel wat. De tocht ernaar toe geeft ons een nog wat breder beeld van de stad. De stad heeft ‘s avonds wat meer sfeer, overdag is het vooral lelijk en toch heeft het wel wat.

Het is vandaag dr laatste dag dat Lu en Nicolas in Mongolië zijn, dus we spreken nog een keer af voor het eten. We eten heerlijke shabu-shabu bij The Bull Hotpot. Tijdens het bestellen vermoed ik dat het vandaag wel eens duur kan worden, bij het afrekenen blijkt het nog geen 30 euro totaal te zijn (voor 4 personen dus).

Helaas valt er bij Nicolas iets niet goed. Drie dagen geleden was Lu al ziek, nu, vlak voor ze vliegen, gooit Nicolas al het lekkere eten er weer uit. Hopelijk niet te veel last tijdens de reis…

Do 05-09-19

Vandaaymaar eens naar Narantuul Market (Black Market). Net wat ver lopen dus we nemen maar eens een taxi. De chauffeur offreert 15.000 tugriks, veel te veel, want het zou ongeveer 6.000 moeten zijn. Als we weglopen zakt ie al iets en na onderhandelen (niet ons sterkste punt) gaan we akkoord met 8.000 (nog geen €3).

Als we aankomeywijst de chauffeur ons de goede kant op, maar we begrijpen het verkeerd. We zitten aan de achterkant van het complex en komen in een soort winkelcentrum met kleine winkeltjes, een soort aquariums, allemaal vol met dezelfde meuk aan kleren en schoenen en waarvan ook nog eens ongeveer 90 procent gesloten is. Nogal saai dus. Weer buiten kijken we toch maar eens op de kaart: we zitten inderdaad niet bij Narantuul, we moeten even om het gebouw heenlopen en inderdaad: hier leeft de boel meer.

Overigens ook vooral heel veel winkeltjes en marktkramen vol kleren en schoenen en verder verdiepingen vol haarproducten en plastic meuk. De lelijkste gordijnen en klokken die je je maar voor kunt stellen.

Vrijwel direct hebben we een klevertje aan onze broek hangen. Zeer waarschijnlijk een zakkenrollertje van een jaar of twaalf, hopend op een goeie buit bij de duidelijke toeristen. Zodra wij stil staan, staat hij ook stil, als we afslaan, slaat hij ook af. Maar naast dat we onze tassen toch al goed in de gaten houden is hij dus ernstig opvallend.

Als Jur naar de wc gaat en ik dus even blijf wachten, kijk ik de jongen strak aan, laat ‘m duidelijk merken dat ik hem gezien heb en dan druipt ‘ie af.

We kopen niks, oh niet helemaal waar, we kopen alleen ons dagelijks ijs. Maar we hadden ook niets nodig, we kwamen alleen voor de sfeer.

We lopen deels terug, op zoek naar een plekje voor een late lunch. Als we langs een pizzaria met heuse houtoven lope, besluiten we een pizza te delen. We vinden er een met blauwe kaas en bestellen de grootste maat. Het lojkt voor hier redelijk duur (€12), maar het blijkt een pizza te zijn waar een hele familie van kan eten.

We doen flink ons best, maar uiteindelijk kiezen we er voor toch nog een klein doosje mee te nemen.

Het duurt even voor wij als een local een auto aan kunnen houden die ons wel wil taxiën. Dat kost ons nu maar 3.000.

Na een zelfgekookte maaltijd gaan we maar weer eens een paar kilometer lopen, nu naar het pretpark waar in een nep piratenschip een bachatafeestje is. Het is half in de buitenlucht, heerlijk, een stuk minder zweten dan eergister. De gemiddelde leeftijd lijkt vandaag een paar jaar hoger, maar we zijn nog steeds de ouwe zakken.

Op weg naar huis voel ik me wel iets misselijk. Jur gaat nog voor een after party snack met wat van de overgebleven pizza. Maar ik duik onder douche en in bed.

Vr 06-09-19

Ulaanbaatar

Zaya hostel

1km

Ik wordt een beetje gammel wakker, gelukkig hoeven we vandaag niet veel. Gisteravond het meeste al ingepakt, dus rustig opstaan, ontbijten en een kilometertje fietsen naar het hostel.

We zijn er natuurlijk te vroeg, onze kamer is nog niet klaar, maar er is een zitkamer en koffie en thee, dus even wachten is geen probleem.

Zodra we de kamer hebben gaan we de fietsen klaarmaken en in de doos stoppen.

We tellen ons geld, zou het nog genoeg zijn voor lunch en avondeten? We lunchen met heerlijke udon, met veel groenten.

We lopen nog wat door de stad, kijken of we nog een mooi wollen (cashmir of yak down) kledingstuk willen kopen, maar vinden niets wat het helemaal is.

Toch nog maar even het bed in. Ik ben echt niet helemaal lekker en vannacht moeten we al weer om half vier of zo opstaan.

We gaan vanavond maar eens Indiaas eten, pinnen toch nog maar even iets bij, want we begrijpen dat dat mogelijk iets duurder gaat worden dan we onderhand gewend zijn.

Om half negen liggen we al weer gedouched en al in bed.

Za 07-09-19

Ulaanbaatar – Utrecht

Naar huis

Tien minuten voor onze wekkers afgaan worden we zelf wakker. Ik voel me gelukkig een stuk beyer dan gister.

We staan gelijk maar op, dan hebben we mischien nog tijd voor een kopje thee of zo. Maar onze chauffeur zit al klaar, dus we sjouwen de boel toch masr gelijk naar beneden. Ik doe de bagage terwijl Jur samen met de chauffeur de fietsdozen doet. Ik geloof dat ik eigenlijk aan het kortste eind getrokken heb met deze verdeling.

Jurjan past nog net naast de fietsen in het busje, ik heb alle ruimte voorin. Wat een rust op de weg op dit tijdstp!

Inchecken gaat voorspoedig, al wil de medewerker ons bijna laten betalen voor ons 2e stuks bagage. Voor ik de mail van Aeroflot tevoorschijn heb getoverd heeft hij ook al gevonden dat wij gelijk hebben.

Ons vliegtuig heeft vertraging, maar aangezien we een overstaptijd hebben van 6 uur, maakt ons dat niet uit. In Ulaanbaatar hebben we een heerlijk comfortabele bank.

In Moskou kopen we met wat dollars een schandalig dure lunch, of eigenlijk 2e ontbijt, want we reizen terug in de tijd. Verder verwonderen we ons weer over het bizarre aantal gate changes dat omgeroepen wordt. Dit is volgens mij het meest chaotische vliegveld dat ik heb meegemaakt.

Zowaar heeft onze vlucht geen gate change en gaan zowaar bagage en fietsen mee naar Schiphol!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *