Foto’s, kopjes, correcties en aanvullingen volgen later.

Deze keer 2 weken in 1 keer, wegens gedoe met internet.

Vrijdag 16-08-19

Kharkhorin – ergens ten zuidwesten daarvan in Lhangai Nuruu national park

Wildkamperen

46°54′59.96″N 102°22′11.14″E

61,5km

Het hotel heeft een hele nare hoge piep in de leidingen als er iemand ook maar water gebruikt. Het heeft ons aardig wakker gehouden, maar gelukkig hield het op een gegeven moment op. Omdat er geen mensen meer water nodig hadden, of toch omdat ook hier de stroom uit was? ‘s Ochtends hebben we dus in eerste instantie geen water en we vrezen weer een stinkende plee achter te moeten laten. Maar plots gaat het toch weer werken gelukkig.

We hoopten op een ontbijtje in het hotel, maar helaas. Nou moeten we toch nog boodschappen doen, dus dan maar even op de stoep van de supermarkt ontbijten.

De route is vandaag uitdagend. Hoewel we een rivier volgen gaat de weg vaak behoorlijk op en neer terwijl de rivier beneden ons kronkelt. Voornamelijk korte venijnige klimmetjes, maar af en toe ook slopende langere.

Maar de eerste 20 km is het vooral genieten. Met een grote grijns, al is het pittig. De dag is gelukkig koel begonnen. En de uitzichten zijn fenomenaal.

Op en neer, slinger, stuiter…

Ik ga al snel onderuit, maar weet zonder problemen van de fiets te springen.

In de velden om ons heen hupsen kleine beestjes, grondeekhoorntjes?

Verderop wordt het zo mogelijk nog mooier, maar ook een behoorlijke uitputtingsslag.

Gedoe met de ophanging van mijn stuurtas: een plastic onderdeeltje breekt af als ik ‘m steviger probeer vast te draaien. Noodreparatie, zo blijft ie hangen, maar niet in handige stand. Hoe moet dit de komende weken???

Jur is vandaag meerdere keren een held, die hele stukken terugloopt om me te helpen de fiets naar boven te duwen.

Het is ondertussen wel duidelijk: onze planning is te optimistisch. Ondertussen hebben we contact met een appgroep over fietsen in Mongolië, hopelijk kunnen die helpen te verzinnen hoe we een stuk met ander vervoer kunnen regelen.

Voor de lunchpauze vinden we bovenaan de langste klim van vandaag een prachtig uitzicht en een rotspartij voor wat schaduw.

De laatste 20 km zijn op zich weer beter fietsbaar, maar ik ben zo vreselijk kapot dat ik echt niet meer verder kan. Rond zessen zetten we de tent op. Zo’n 10 uur onderweg voor zo’n 60 km… geen beste snelheid.

Za 17-08-19

Wildkampeerplek naar wildkampeerplek

Lhangai Nuruu national park

47°02′21.38″N 102°05′10.01″E

39 km (Jurjan 47 km totaal, extra wegens water halen)

Vannacht werden we opgeschrikt door het geluid van galopperende paarden, luid briesend klinken ze alsof ze bijna op de tent staan. We zien echter niets, ik ga toch even met zaklamp naar buiten. Ik zie ze eerst niet, maar opeens kijken een heel stel lichtgevende ogen mij gefascineerd aan. Toch een stuk verder dan ik dacht.

Ik slaap vrij goed, ondanks de flinke plensbui op het tentdak. Vol goede moed word ik ‘s ochtends wakker. Terwijl we de tent afbreken komt er weer eens een herder op een brommer langs. We praten wat met handen en voeten en bieden hem een snoepje aan. Vol verwondering kijkt hij toe hoe wij onze snoeppapiertjes keurig verzamelen in een afvalzakje dat op de fiets meegaat. Zelf gooit ‘ie het gewoon van zich af, zoals helaas gebruikelijk. Zo’n groot land, met zo weinig mensen en toch ligt zelfs zo’n nationaal park vol met zwerfafval.

De goede moed zakt me vandaag al snel in de schoenen. De tank is echt helemaal leeg. Al in de eerste paar kilometers kom ik nauwelijks vooruit. Wie weet gaat het zometeen beter? Nee dus… er vallen vandaag heel wat tranen. Het is hier zo mooi, ik wil dit zo graag, maar ik ben gewoon niet sterk genoeg, niet goed genoeg. Jur helpt me waar ‘ie kan. Extra pauze? Geen probleem. Kom je die heuvel zelfs lopend niet op? Dan duwen we met z’n tweeën. Trek je de brandende zon op je kop echt niet meer? Dan maken we een klein afdakje met fietsen en sarong.

Met knuffels, aanmoedigingen, acceptatie dat het niet beter gaat en veel snoepjes weet ie me verder te krijgen dan ik denk te kunnen.

Als ik zeg: en nu ben ik klaar, nu gaan we kamperen, weet ‘ie me me over te halen nog een kleine twee km verder te fietsen. Daar zou een ger kamp moeten zijn. Misschien hebben ze wel plek en misschien hebben ze wel een restaurantje en/of wat kouds te drinken.

Helaas… niets te vinden. Dan maken we ons eigen kamp wel weer.

Jur besluit dat het wel fijn is als we meer water hebben. Dan kunnen we ons uitgebreid wassen en thee drinken, zonder ons kostbare drinkwater op te maken.

Hij laat de tassen achter en scheurt nog even 4 km heen en weer terug met een waterzak. Kan ‘ie eindelijk een beetje door fietsen.

Zo 18-07-19

wildkampeerplek

Lhangai Nuruu national park

47°02′21.38″N 102°05′10.01″E

0km (Jurjan 8 km, wegens weer water halen)

Ik slaap diep maar onrustig. Ik droom over slapen slapen slapen. Halverwege de nacht word ik zo stijf als een plank wakker. Paracetamol, mijn lijf insmeren en weer slapen.

‘s Ochtends sta ik op om een gat te graven en te vullen. En als ik terugloop naar de tent ga ik plots over mijn nek.

Jur blijft rustig en stelt voor dat we een rustdag nemen. Ik zeg nog: wie weet gaat het over twee uurtjes beter, maar blij kruip ik mijn bedje weer in.

Ideaal is het niet. De zon brandt op de tent en al snel loopt de temperatuur op naar flink boven de 30 graden in de schaduw die we gecreëerd hebben met de slaapzak op het tentdak.

Jurjan bouwt met sarong, tent en fiets een klein afdakje waar hij buiten kan zitten en nog een beetje wind kan vangen.

Gelukkig hebben we boulliounblokjes bij ons, en kan ik toch wat lunchen.

Rond een uur of 2 komt er echt wat wind en wordt het iets draaglijker, even later wolken en wat regen. De temperatuur in de tent zakt heerlijk naar iets van 24 graden.

Om half vier begin ik me eindelijk weer een beetje mens te voelen.

Nu toch nog een stukje fietsen of echt nog maar even verder rusten?

Toch wat extra rust. Een goeie beslissing want even later klatert er een fikse hoosbui op de tent.

Als het weer droog is, gaat Jur nog maar eens water halen.

We hebben ons gisteren al gerealiseerd dat we mogelijk Moron en Kövsköl niet halen. We gaan onze route echt serieus inkorten en versimpelen.

Ontzettend jammer. Misschien hier nog maar eens terugkomen zonder fietsen.

Maandag 19-08-19

Lhangai Nuruu national park – 4km voorbij Tsenkher

Wildkamperen

47°27′51.87″N 101°42′40.95″E

67km

Na zo’n 36 uur in bed moet ik toch eens uitgerust zou je denken. Het gaat dan ook gelukkig iets beter, mede dankzij een bewolkte lucht. Niet meer de hele dag de brandende zon op je kop.

Uiteraard komen we juist vandaag bomen tegen!

En uiteraard komt juist de zon door als we onze langste klim hebben.

Maar het blijft koel vandaag, zeker als we onze eerste fietsregen krijgen. Af en aan regen en droog maakt dat we niet doorweekt worden. De regenjassen zijn meer om niet te hard af te koelen.

Grootste probleem vandaag is weer de wind. Zodra we een vallei induiken en denken het pittigste gehad te hebben val je weer helemaal stil.

Twee jongens te paard komen uitgebreid zwaaiend naast ons rijden. Ze zeggen vanalles maar we verstaan er niks van. Dan is het duidelijk: ze willen een sigaretje bietsen. Tja dat gaat ‘m niet worden. Als ze duidelijk is dat we niet roken, proberen ze wat anders: candy! Ja dat gaat wel lukken. En helaas: daar gaan weer 2 snoeppapiertjes de vrije natuur in.

We weten Tsenkher te bereiken waar winkeltjes zijn. We slaan schoon drinkwater in en wat andere boodschappen, zoals eindelijk weer brood. En tracteren onszelf – ondanks dat het vandaag niet warm is – op een ijsje en een ijskoud biertje. We verheugen er ons al dagen op.

We zien dat er een motel is… een douche zou heerlijk zijn! Maar helaas: wel een kamer, geen douche…

Dan ga ik liever wildkamperen, weet ik tenminste zeker dat het bed goed ligt.

Na Tsenkher hebben we weer asfalt en is het nog 26km naar Tsetserleg. Jur wil wel doorfietsen, maar na 4km red ik de tegenwind echt niet meer. Tijd voor een baalmomentje voor Jur.

En ik moet eens ophouden met mezelf een watje te vinden omdat ik niet zo sterk ben als hij.

Di 20-08-19

4km voorbij Tsenkher – Tsetserleg

Fairfield guesthouse

47°28′41″N 101°27′27.55″E

21,5 km

Ik word wakker uit een hele rare droom, waarin een vriendin (E.V.) een andere vriendin (I.K.) uitlegt hoe je moet twerken… op de uitrit voor mijn ouderlijk huis. Een bezigheid die ik met beide niet kan rijmen.

Het zijn de flarden dromen waardoor ik weet dat ik wel geslapen heb. Ik heb het idee dat ik de hele nacht wakker gelegen heb, luisterend naar het geklapper van de tent in de wind die een groot deel van de nacht woest blijft waaien.

Het is vanochtend weer grijs en frisjes en hoewel de wind weer tegen is, waait ie niet zo hard meer als gister.

En we gaan vandaag maar een klein stukje, we willen in Tsetserleg toch echt gaan genieten van een heerlijke douche en een restaurantje.

We kiezen voor Fairfield, met goeie recenties en het lijkt fietservriendelijk. Helaas alleen gescheiden bedden en gedeelde badkamer, maar een glorieus hete douche. Wat een genot na zoveel tijd. En de bedden zijn comfortabel, onze matjes hoeven niet opgepompt.

Wat wel handig is, want allebei hebben we een licht probleem met onze fijne matjes: er is iets binnenin losgegaan waardoor er aan het voeteneind een dikke bubbel ontstaat.

Als we lekker zitten te lunchen begint er opeens iemand enthousiast naar ons te zwaaien: het is de dame van het stel Canadese fietsers die we in Ulaanbaatar ontmoet hadden. Zij blijken ook in het guesthouse te zitten. We wisselen wat verhalen uit, wij tippen haar voor de whatsapp groep, zij tipt ons voor de markt.

We bezoeken de markt, vinden we tenslotte leuk, en vullen gelijk wat voorraden aan.

Ook niet ver weg zijn een tempel en een museum. Het weer is ondertussen prachtig en we hebben vandaag tijd zat, dus tijd voor wat cultuur.

Als we ons avondeten zitten te eten bij het restarant van het guesthouse, komen de Canadezen er gezellig bijzitten en we wisselen verhalen en routes uit tot we eruit gezet worden omdat ze nu toch echt dicht zijn.

Blijft grappig dat je in zo’n groot land mensen vaker dan eens tegenkomt! Het zijn tot nu toe de enige vakantiefietsers die we zijn tegengekomen.

Als we gaan slapen horen we de nachtclub hiernaast. Dat is weer eens wat anders dan een klapperende tent of galloperende paarden.

‘s Nachts lig ik toch weer wakker, nu omdat het benauwd is en het dekbed te warm en het boemboemboem van de buren raakt me meer dan zou moeten op dit subtiele volume. Daarnaast kan ik maar niet komen op de naam van de Mongoolse band waar ik het in mijn laatste droom met iemand over had.

Dan springt Jur opeens op en begint aan zijn tassen te sjorren.

Wat is er aan de hand? Hij bedacht zich opeens dat ie zich niet kon herinneren voor het laatst zijn mapje met bankpas, creditcard en ov-kaart gezien te hebben.

We zetten alles op z’n kop, maar niets te vinden. Ergens sinds Kharkhorin verloren blijkbaar.

Knap zuur! Dus nu zit hij de boel te blokkeren…

PS de band was denk ik Altan urag of Hanggai, ik denk de laatste maar binnenkort even verder zoeken.

Wo 21-08-19

Tsetserleg – nergens in de buurt

47°31′03.61″N 100°40′33.35″E

Wildkamperen

80km

We ontbijten samen met Nicolas and Lu, de andere fietsers en hakken eindelijk de knoop door. We gaan niet richting Mörön en Khövsköl, we gaan hetzelfde rondje doen als zij.

We vertrekken ongeveer tegelijk en groeten met een “we komen jullie vast nog wel tegen”.

We beginnen meteen met een fikse klim die ik naar Jurjans smaak te traag opga. Moeten we misschien maar weer omdraaien is de suggestie, als het op de weg al niet gaat, hoe moet het straks dan.

Ik vind eerlijk gezegd helemaal niet slecht gaan. We gaan er voor vandaag.

Bovenaan de 6 km klim zit Ie dan weer op me te wachten. Hij heeft gezelschap gekregen van een Mongoolse brommerrijder. Die vindt het helemaal gezellig en heeft er een biertje bij opengetrokken, dat ‘ie snel verbergt als ik ‘m fotografeer.

Heuvelaf blijft ‘ie bij ons, alsof ‘ ie wil checken dat we veilig beneden aankomen op de gravelafdaling. Hij probeert ons nog wat duidelijk te maken over wat bessen langs de weg en even later vertrekt ‘ ie uitgebreid zwaaiend weer.

Na een relaxt stukje asfalt komen we bij voorlopig de laatste mini market, voor we weer offroad gaan.

Tijd voor wat te drinken, en daar zijn Lu en Nicolas ook weer.

Vanaf hier verandert vandaag ipv “we zien elkaar vast nog eens” eigenlijk in een gezellig samen fietsen met vrienden.

Onze tempo’s lijken goed samen te gaan en de gesprekken vloeien makkelijk.

Het weer is vriendelijk vandaag, niet te warm, wat schaduw werpende wolken en niet te veel wind.

Jurjan hoeft nu niet meer in zijn eentje op me te wachten en mentaal doet het mij enorm goed om niet altijd de laatste in de rij te zijn.

We vinden zelfs een tempeltje waar we in de schaduw kunnen pauzeren!

De weg is af en toe pittig maar vrijwel altijd goed te doen. De omgeving is weer geweldig. Kortom het is echt genieten vandaag.

Alweer een Mongoolse motorrijder. Hij lijkt Jurjan en Nicolas op hun kop te geven, omdat ze voorop rijden terwijl Lu en ik wat achterblijven. Dan komt er weer een biertje tevoorschijn, deze wordt met ons gedeeld. Oh zo lekker, zelfs redelijk koud!

Op een gegeven moment is het eigenlijk wel op, maar nu zijn er drie mensen om me over te halen nog net iets verder te gaan en om me aan te moedigen.

Als ik het laatste heuveltje echt niet meer haal komt Nicolas helpen mijn fiets naar boven te brengen.

Dan nog even een lekker afdalinkje en een kampeerplek zoeken.

Lu weet zowaar wat hout te vinden en bouwt een vuurtje.

Als we gaan slapen ben ik ondertussen flink koud. Maar eens zien hoe ik morgen opsta.

Do 22-08-19

Wildkampeerplek – Wildkampeerplek

47°17′30.8″N 100°03′11.64″E

64km

Ontspannen opstaan, ontspannen ontbijten en ontspannen vertrekken.

Vanochtend gaat het best lekker, en we genieten van de mooie omgeving. We vinden een prachtige plek bij een riviertje om te lunchen en een beetje te poedelen. We zijn al een lekker end opgeschoten van de geplande afstand, dus ik heb in mijn hoofd al een rustig middagje gepland.

Dat gaat helaas niet lukken. Daar is die vermaledijde tegenwind weer. Die zuigt binnen no time alle energie uit me. En dan wordt het wegoppervlak slechter en slechter. Hoewel de laatste pak’m beet 10 kilometer vrijwel vlak is, doen we er zo’n twee uur over.

We sturen Lu en Nicolas vast vooruit: hopelijk tot later, maar het kan zijn dat we eerder stoppen dan jullie.

Even later stopt er een auto naast ons, een arm komt naar buiten met een grote fles cola! De mannen zullen zich niet realiseren hoe welkom dat is! We maken ‘m open, even niet nadenkend over dat de auto ook flink geschud zal hebben. De cola vliegt me om de oren, maar ik weet ‘m redelijk snel weer te sluiten.

We nemen een paar slokjes, heerlijk, maar besluiten het grootste deel te bewaren om vanavond te delen.

Een goeie extra reden om de gezamelijke kampeerplek te bereiken.

Om de paar meter moet Jur weer stoppen om op me te wachten, maar meter voor meter kom ik verder.

Eindelijk om 18.00 komen we aan, Lu en Nicolas zijn zich al aan het wassen in de rivier. Wij doen snel hetzelfde.

Prachtig plekje hier, maar de wind wordt al snel koud. Dan maar binnen koken en eten.

Vroeg slapen en hopen dat de lange klim morgen op een beter wegdek gaat zijn.

Vrijdag 23-08-19

Wildkampeerplek – Jargalant

47°01′10.96″N 99°28′37.98″E

Een of ander vaag ‘hotel’

64,5km

Regen, regen, wind en meer regen. De dag start nat en koud. We maken de voortent zo leeg mogelijk en nodigen Nicolas en Lu uit om in onze tent te komen ontbijten. Hun tentje is zo mini dat ze anders alleen buiten kunnen eten.

We hijsen ons in regenkleding en gaan er toch maar voor.

Bij een ger staan we een tijdje te ‘praten’ met een man, zijn dochtertje en een oude man, waarschijnlijk opa. De oude man is echt al stomdronken. Hij probeert me te knuffelen en even later zit ie midden op de grond luidruchtig over te geven. Man en dochter kijken niet op of om. Ik vermoed dat dit de normale gang van zaken is.

We hebben vandaag een lange klim te gaan, niet heel steil meestal, maar het wegdek is regelmatig een en al rots.

Op een erg slecht stuk komt er iemand op het briljante idee om een stuk af te steken en cross country te gaan fietsen. Het lijkt een prima idee tot het veld meer en meer in een soort moeras verandert. We moeten modderige stroompjes over en Lu’s fiets glipt weg. Ze weet zich op te vangen op een rots, maar de fiets trekt haar toch onderuit. Ze zakt met een been tot haar knie in de modder.

Nadat ze eruitgettrokken is, laat ik me gelijk maar helpen met mijn oversteek.

Na de modder volgt een stuk met grote rotsen waartussen het lastig navigeren is. Lopen lijkt de beste optie. We zijn blij als we weer op de rotsige weg zijn.

Als we om 15.30 pas op de helft van het aantal km zitten, denk ik dat we het vandaag niet meer gaan halen. Maar na een dikse afdaling zie ik mogelijkheden. Het is nog staads af en toe vermoeiend klimmen, maar steeds als ik klaar ben om op te geven, volgt er weer zo’n glorieuze afdaling.

Net na zessen bereiken we Jargalant, en na wat zoeken wat winkeltjes om onze voorraden iets aan te vullen.

Nu nog een restaurantje… het lukt ons de vraag duidelijk te krijgen en er wordt iemand gebeld. Die brengt ons naar een dicht gebouw en toont ons bedden. Na veel gedoe lukt het om 4 grote borden noosles en thee te krijgen. De noodles worden helemaal vers gemaakt.

We besluiten toch ook maar gebruik te maken van de slaapzaal. Helaas zonder stromend water, en alleen een outhouse. De matjes moeten weer opgepompt, maar het is een dak boven ons hoofd en supergoedkoop.

Za 24-08-19

Jargalant – wildkampeerplek

47°11′36.13″N 98°45′11.61″E

72km

Het was geen geweldige nacht, maar het opstaan is relaxt, er is een waterkoker voor thee en we maken onze ontbijtjes aan een tafel.

Terwijl we rustig zitten te eten, komt de baas weer langs. Hij zegt boe noch bah, en met zijn armen over elkaar gaat ‘ie ons aan zitten staren.

We worden er licht zenuwachtig van. Met Google Translate laat ik hem weten dat we nog een uurtje nodig hebben voor ontbijt en inpakken. De hoop dat hij ons dan even met rust laat is ongegrond. Hij knikt een keer en staart stoïcijns verder.

Als we vertrekken is hij opeens duidelijk geïnteresseerd in onze fietsen en optuiging. De stugheid is denk ik puur een gevolg van de ongemakkelijkheid van de taalbarrière.

Vrijwel meteen buiten het dorp hebben we een lastige rivieroversteek. Te diep om te fietsen en zelfs lopend een uitdaging. Toch maar de tassen van de fiets, dat betekent wel vaker op en neer door het ijskoude water.

Maar we warmen snel weer op in het heerlijke weer. We beginnen met een hele geleidelijke klim van 20km. De stijging is het probleem niet, de ondergrond wel. De bekende opties van ballenbak vol keien, wasbord en los zand maken het weer vermoeiend.

We zijn dus ook blij als we redelijk snel weer een dorpje op de route hebben. We kopen allerlei fietssnacks en drinken en hopen op een restaurantje voor een lunch. Helaas, dat gaat ‘m niet worden, maar een van de winkeltjes verkoopt pot noodles en wil wel water voor ons koken.

Een jochie uit het dorp heeft een heuse fatbike, nog dikkere banden dan Lu en Nicolas. Hij fiets een stuk met ons mee, Nicholas smeert even zijn piepende ketting.

Het voordeel van 20km klimmen is dat er ook een afdaling is. Lu filmt terwijl wij naar beneden stuiteren. Gelukkig fiets ik achter Jur, zodat ik zie dat één van zijn schoenen uit zijn tas vliegt. We fietsen sinds de rivier op onze sandalen en die van Jur vallen bijna uit elkaar. Zonder schoenen was ‘ie niet blij geweest! Hij heeft het zelf pas aan het einde van de lange afdaling door, dus Assepoester is maar wat blij dat ik de schoen opgepikt heb.

Dan volgt er weer een lange klim, nog een keer 20km omhoog op slechte ondergrond.

Ik denk dat we vandaag zeker 50km geen riviertjes tegenkomen. Gevolg is dat we ook uren geen gers zien, geen vee dat de velden afgraast. Er is ook vrijwel geen verkeer. De ‘weg’ is het enige wat toont dat hier mensen komen. En natuurlijk het overal aanwezige zwerfafval, maar zelfs dat is hier weinig.

Het zou overweldigend kunnen voelen, maar we zijn met z’n vieren, hebben vervoer, onderdak, eten en water genoeg bij ons. Ik vind het prachtig, behalve die weg dan. Ik worstel en kom nauwelijks vooruit.

Ondanks dat we genoeg water hebben is een kampeerplek bij een riviertje toch wel fijn, dus we buffelen vandaag langer door. Om ongeveer half acht komen we aan. Ik ben kapot, maar blij dat het gelukt is.

Het is ondertussen helaas echt te koud voor een bad in de rivier. Dus we koken snel ons eten en liggen al weer vroeg in de tent, plakkerig en stinkend en heel moe.

Zo 25-08-19

Wildkampeerplek – wildkampeerplek

47°39′58.89″N 99°07′12.52″E

68km

Het was bibberen vannacht. Als Jurjan de tent openritst lijkt het heel even of het sneeuwt. Het is de bevroren condens die van de tent afdwarrelt.

Het is een uitdaging de warme slaapzak uit te komen en het is zoeken naar handschoenen.

Dik ingepakt vertrekken we voor onze lange klim vandaag. Het is maar een paar honderd meter omhoog, verspreid over 40km, maar wel 40km alleen maar steeds iets verder omhoog.

Gelukkig is vandaag het wegdek redelijk goed te fietsen. Maar Mongolië maakt het ons toch weer niet makkelijk: helaas is er weer die tegenwind. Onophoudelijk, niet van te ontsnappen en nu ook nog eens ijskoud.

Na de lange klim volgt dan eindelijk de beloning van een hilarische afdaling. Een feestje, behalve dan dat halverwege mijn voet in een kramp schiet. Geen idee waarom…

Meestal heb ik na zo’n afdaling weer een nieuwe voorraad energie. Maar het stuk erna, op wisselend goede en slechte ondergrond, ben ik niet vooruit te branden.

Jur doet zijn best om niet gillend gek van me te worden, maar het valt niet mee. Iedere 5 meter moet hij al weer remmen om me niet kwijt te raken.

Ik word vervolgens gek van zijn duidelijke irritatie en vertel hem dat ‘ie maar beter gewoon kan gaan fietsen.

Ik zie vervolgens drie fietsers voor me, onstopbaar als een stelletje ‘energizer bunnies’ gaan ze maar door en door. Terwijl ik alleen maar in bed wil kruipen en een potje janken van vermoeidheid.

Waar je gewoonlijk kilometers voor je kunt kijken is uiteraard net nu het terrein zo dat ik de fietsers voor me opeens niet meer zie. Ik volg dezelfde gps route als zij, dus de kans dat je elkaar echt kwijtraakt is eigenlik nihil.

Maar ik ben hondsmoe, voel me in de steek gelaten en ben boos op mezelf omdat ik uiteindelijk zelf verantwoordelijk ben omdat Jur vooruit heb gestuurd.

In een hysterische huilbui kom ik aan bij Jurjan, die uiteraard een stukje verderop gewoon op me staat te wachten.

Als we Nicolas en Lu ook weer bereikt hebben, probeer ik voorzichtig te suggereren dat we vandaag wat vroeger stoppen. Als in, misschien nu?

Maar ik ben niet resoluut genoeg denk ik, het wordt toch weer 18.00 uur.

We stoppen wel iets eerder dan de anderen eigenlijk zouden willen. Lu redt me van een overenthousiaste Nicolas die nog over de volgende heuvel wil kijken.

We weten wel weer een kampeerplekje te vinden bij een riviertje, waar we ons snel wassen in het koude water.

We gaan weer vroeg de tent in, het belooft weer een koude nacht te worden.

Ma 26-08-19

Wildkampeerplek – wildkampeerplek

48°07′29.73″N 99°30′47.68″E

84km

Het was vannacht nog kouder dan de vorige nacht. Mijn benen doen zeer als ik opsta. Ik overweeg Jurjan voor stellen om hier een rustdag te nemen en dan maar met z’n tweeën verder. Maar ik wordt voortgedreven door de gedachte aan een warme douche. Dat zou dan ook een dag langer duren.

Dus toch maar inpakken en wegwezen. Hoewel het vandaag dus kouder begint, is het vrijwel windstil. In het zonnetje voelt het al snel aangenaam. Daarnaast is de weg nu ook grotendeels goed, dus na het gevecht van gister is het een aangename ontwikkeling.

Jur en ik zijn net iets eerder vertrokken, bij een dubbele rivieroversteek zien we Lu en Nicolas nog even in de verte en daarna een hele tijd niet meer. We snappen het niet helemaal, tot het kwartje valt: we zijn verkeerd gefietst.

Zij volgen de goeie gps route, wij volgen de route zoals de Belgische dames ‘m gedaan hebben. Zij hebben blijkbaar een navigatiefout gemaakt, die wij klakkeloos volgen.

We bekijken de juiste route in een andere app en besluiten een stukje cross country te doen.

Dat begint heel goed, het gras is beter te fietsen dan menig weg die we gedaan hebben.

Maar dan verandert het terrein. De vlakte lijkt bezaaid met een soort reuzenmolshopen. Erover fietsen is onmogelijk, er tussendoor navigeren lukt een klein stukje, maar al snel zitten ze zo dicht op elkaar dat dat ook niet meer kan. Fiets meesleuren dan maar. En daar is het eerste watertje… de eerste van een hele reeks en aangezien er geen weg is, is er ook geen doorwaadbare plek.

Je kunt erdoor, maar regelmatig is het wegzakken in de modder.

Jur zit al weer honderden meters voor me, maar ik kan zijn bandespoor volgen, zodat ik kan zien waar hij overgestoken is en dat het daar mogelijk is.

We verliezen een hoop tijd, maar kunnen er vandaag gelukkig om lachen.

Ik ben helaas een sok verloren, maar ik trek een paar vieze sokken uit de fietstas om mijn moddervoeten in te steken. Zodra de schoenen weer aan zijn, springen we weer op de fiets om nu de juiste weg te volgen.

Met de goeie fietsomstandigheden kunnen we even flink snel doorfietsen, wat we dan ook doen. We hadden weer een lunch in een dorp op de planning en hopen de anderen daar te kunnen laten weten dat we okee zijn.

Zodra we kilometers in de verte het dorp zien liggen, check ik of we internet hebben. Ja! Ik kan een whatsapp sturen naar Lu.

Ze kunnen ons naar het enige restaurantje sturen, waar zij net klaar zijn als wij aankomen. We eten de enige optie: gefrituurde broodjes met vleesvulling en melkthee.

We doen nog snel wat boodschappen en gaan met zijn vieren weer verder. Wij blijken minder kilometers op de teller te hebben, dus we hebben blijkbaar de kortere route genomen… maar soms is om dus sneller.

De dag en weg blijven ideaal die middag, dus we schieten lekker op.

We rijden weer tot uur of 18.00 maar dat is nu niet erg. Wat een heerlijke dag vandaag.

Jurjan weet nog wat te verliezen: zijn zonnebril. Maar een auto komt langs ons als we even staan te genieten van het uitzicht en daar komt een hand uit met een bekende brillenkoker.

Vlak voor we gaan kamperen zie ik een zeemeeuw! Ik denk haast te hallucineren, maar ik ben niet de enige die ze ziet.

Ik weet dat we op weg zijn naar meren, maar we zijn hier wel heel ver van zee.

Di 27-08-19

Wildkampeerplek – Tariat

Tunga guesthouse

48°09′27.78″N 99°53′29.02″E

45km

Vannacht hebben we het een stuk minder koud. Het verbaast me dan ook om buiten toch ijs op de tent en het gras te zien. Maar het warmt snel genoeg op dat ik zonder trui en handschoenen meteen lekker op weg kan.

Vandaag gaan we niet ver, we zijn op weg naar Tariat en zitten op de fiets te jubelen dat we vanavond een warme douche gaan nemen.

Al vroeg besluiten we een stukje cross country te gaan in de hoop een rivier oversteek te vermijden. Uitstel alleen maar uiteindelijk, maar het land is hier redelijk vlak en we snijden een stukje af.

We nemen de tijd, we hebben alle tijd vandaag. We fietsen een groot deel van de route langs een flink meer, Terkhiin Tsagaan Nuur.

We houden daar een lange pauze, Lu is dapper en gaat zelfs even zwemmen in het ijskoude water.

Terwijl we daar zitten zien we zowaar vier andere fietsers, we zwaaien en roepen, maar ze zien ons niet.

Iets verderop gaan we twee grotten bekijken, maar dat stelt niet veel voor. Niet veel meer dan een paar grote gaten in de grond.

Mooi op tijd komen we aan in Tariat. We fietsen naar het guesthouse waar we vast kamers gereserveerd hebben. Als we aankomen zien we al: een outhouse als wc… dus geen douche!!!

Tunga, de vreselijk vriendelijke gastvrouw, vertelt ons dat even verderop een public shower is. Okee, gaan we daarheen. Deur dicht, aankloppen bij de ger zoals Tunga ons vertelde. Twee jongetjes komen naar buiten met het vervelende nieuws dat we vandaag niet kunnen douchen.

Dan maar weer even op de fiets en naar de rivier om ons te wassen. Gelukkig is het nog vroeg en dus lekker warm, zodat het koude riviereater geen grote straf is.

Onze gastvrouw kookt een vegetarische maal van rijst met veel groentes voor ons. Alhoewel het grootste deel van de groente aardappel is, laten we het ons goed smaken.

Wo 28-08-19

Tariat – wildkampeerplek

47°44′11.46″N 100°59′12.66″E

108km

Het verblijf bij Tunga was super. Ze spreekt goed Engels (geeft ook les) is superhartelijk en rent zich kapot om alles voor iedereen te regelen. Er waren naast ons vieren nog een Fin, een Italiaan en twee Duitsers.

Gisteravond en vanochtend bij het ontbijt gezellig zitten kletsen terwijl Tunga maar eten blijft brengen voor de hongerige fietsers en wandelaars. Als het brood op is, maakt ze een soort gefrituurde broodjes.

Na het ontbijt is ook onze was, die ze kostenloos voor ons gedaan heeft, grotendeels droog. Als we vertrekken krijgen we een dikke knuffel.

Vandaag gaan we het asfalt weer op. Lu en Nicolas hebben getwijfeld of ze een auto naar Tsetserleg zouden regelen, maar hebben toch besloten ook te gaan fietsen, dus we rijden we weer met onze clan van vier.

De weg is smooth, de wind meestal mee, de klimmen meestal niet te steil, de afdalingen relaxt, het verkeer rustig. We schieten lekker op.

Een van steilste hellingen is opeens onverhard en drukker. Het stoft zo dat we de afdaling bijna blind doen.

Ons doel van 80 km schieten we al snel voorbij. Maar het is te warm om te stoppen, er is nergens schaduw, dus we gaan verder door, tijdens het fietsen vang je in ieder geval wat wind.

Dan zien we een heuvel met de bomen redelijk laag, mogelijk schaduw! We fietsen die kant op, doen een stukje onverhard en cross country en vinden een fijn plekje met zelfs een stroompje. Veel beter dan we verwacht hadden zo langs de grote weg.

We hebben van de Duitsers vanochtend nog een gastank gekregen, we koken uitgebreid met z’n vieren. Lu bouwt weer een vuurtje en we hebben een heerlijke avond.

Er komt zelfs nog even een Mongoolse herder op zijn motor langs. Hij blijft niet lang als blijkt dat communiceren niet echt gaat. Of als blijkt dat we geen wodka hebben, dat kan ook.

Do 29-08-19

Wildkampeerplek – Tsetserleg

Fairfield Guesthouse

47°28′41″N 101°27′27.55″E

59km

Het lijkt vanochtend al warm: het heeft niet gevroren. Als we op de fiets stappen is het al weer boven de 20 graden! Zweten vandaag dus. Vooral omdat we meteen weer beginnen te klimmen.11 km omhoog wordt gevolgd door 11 km kijken wie het snelst naar beneden kan op zwaartekracht en aerodynamica. Mijn zware bagage zou moeten helpen, maar dat verlies ik toch echt. Lu is bijna onverslaanbaar, die duikt zo ver omlaag op haar racestuur dat je alleen nog maar een paar billen ziet en ze zoeft als een pijl uit een boog vooruit.

Het is op zich geen lange afstand vandaag, maar we tellen af: nog zo veel km tot een ijsje, nog zoveel toch de lang verwachte douche.

Het ijsje is redelijk snel bereikt, maar vlak voor Tsetserleg is er nog die onverharde heuvel die we op de heenweg ook al over moesten.

Daar hebben we allemaal geen zin in, en hij blijkt vanaf deze kant nog een stuk erger.

Hij lijkt steiler en veel langer onverhard. Het is redelijk druk met vrachtwagens en werkverkeer. Kilometers lang stof happen. Een groot deel is te steil op een slechte ondergrond voor mij om te fietsen. Ik denk dat alleen Nicolas helemaal weet te fietsen. Maar ik sleur mijn fiets denk ik de helft van de tijd vloekend en tierend omhoog.

Ik haat die heuvel uit de grond van mijn hart, maar hij staat tussen mij en mijn douche, dus ik zal overwinnen. Gelukkig komt Jur me de laatste paar honderd meter helpen duwen en dan is het tijd voor de afdaling.

Gewoonlijk een feestje, maar ik durf niet hard te gaan. Ik vertrouw de ondergrond niet en de helft van de tijd zie ik niets door de stofwolken van verkeer en de tegenwind die we vandaag maar weer eens hebben.

Dolgelukkig ben ik als de weg weer verandert in asfalt en we het stadje verder inrollen, terug naar Fairfield waar een warme douche op ons wacht.

Terug in de beschaving!

Vr 30-08-19

Tsetserleg

Fairfield Guesthouse

0km

Een lui dagje nietsdoen. We slapen een uurtje uit, lezen wat, gaan naar de markt en supermarkt voor eten voor de komende dagen en sleutelen wat aan de fietsen.

We hebben ondertussen besloten wat we de laatste week gaan doen. We willen vanaf hier naar Ogii nuur, een meer waar veel vogels zouden moeten zijn. Het is redelijk richting Ulaanbaatar, maar dan niet helemaal over de grote weg.

We moet even kijken of we vanaf daar helemaal doorfietsen naar Ulaanbaatar, of dat we stoppen in Dashinchilin en vanaf daar transport regelen.

Ik hoop dat laatste, want dat laatste stuk is weinig aanlokkelijk. We hebben alvast geld gehaal om vervoer te kunnen betalen.

Vanavond nog even samen eten met Lu en Nicolas, morgen scheiden onze wegen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *